Река Ентомил била най-голямата сред притоците на река Андуин. Там, където се срещали двете реки се образувала широка делта - Устията на Ентомил.
Притокът на Ентомил бил толкова голям, че Андуин не можела да го поеме и затова по източните й брегове се образувало блато наречено Ниндалф.